- - ชีวิตลูกพึ่งเริ่ม- -

๔ กพ. ๔๗

เมื่อเช้า - - แม่ตื่นมาให้นมลูก ตอนตีสองกว่า
จากนั้นก็ยังนอนไม่หลับไปอีกยาวนาน
โดยที่ไม่รู้เลยว่าเปนเหมือนพ่อหนูเหมือนกัน
สงสัยว่าเราจะคิดถึงกัน -- หรือว่าเราคิดตรงกัน
คือคิดถึงลูกนั่นเองค่ะ
แม่คิดถึงลูกมาก มาก จนถึงกับห้ามใจไม่ไหว
ต้องหอม ลูก กวนใจคนหลับ
แม่น่ะเข้าใจความรู้สึกพ่อแล้ว แม้สักครึ่งก็เถอะจ้ะ
...

เมื่อวานและ เมื่อคืน คุณยายพยายามให้ลูกพลิกตัว
คว่ำให้ได้ แต่หนูก็ได้แต่พยายาม แม่กับยายก็พากันเอาใจช่วย
ลูกได้แต่ อึ้ด อึ้ด อึ้ด แต่ก็ยังไม่สำเร็จทั้งหมด
ของอย่างนี้ต้องใช้เวลา แม่เข้าใจจ้ะ  ไหนจะแก้มอูมๆ
หัวหนักๆ แล้วยัง แขนอวบๆ ของลูกอีก

ทีนี้พอเช้า แม่ ยาย ลูก ตื่น ไล่ๆ กัน
คุณยายเลย ลองให้ลูกพยายามอีกครั้ง ตอนเกือบเจ็ดโมงเช้า
ลูกจ๋า - - ความพยายามต้องเปนผลสิน่า ในที่สุด
ลูกก็พลิกตัว เอาหัวขึ้นมาตั้งเด่เองได้
เหนื่อยแสนเหนื่อย แม่เข้าใจจ้ะ

...

ตกสายแม่ลองอีกที แบบเราสองต่อสอง
แม่ลุ้นลูกมากๆ ลูกทั้ง ส่งเสียงเข้าช่วย
ทั้งขยับขา ขยับแขน ทั้งที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะไปยังไงไหว
แต่หนูก็พยายาม - - ในที่สุด หนูก็ยันตัวขึ้นมาชูคอ
แล้วเชิดหน้าอย่างทรนง ลูกแม่หัวเราะ ยิ้มร่า
ส่วนแม่จ๋าน้ำตาคลอ ด้วยความสงสารและปลื้มใจลูก
แม่รู้ว่าลูกเหนื่อยเหลือเกิน ตัวหนูก็เท่านี้ (?)
แม่เหมือนคนใจดำที่ยืนมองลูกพยายามอย่างเดียวดาย
แต่เปล่าเลยนะลูกจ๋า แม่น่ะ ยืนมองอยู่ใกล้ๆแค่นี้
แค่หนูหันมาก็มองเห็นแม่แล้ว
จำไว้นะลูกนะ ต่อไปไม่ว่าลูกจะทำอะไร
แม่จะคอยเปนกำลังใจเสมอ อยู่ใกล้ๆ แบบนี้
แม่จะคอยยืนมองความสำเร็จของลูกอยู่ใกล้ๆ นี่แหละค่ะ

แม่ยกลูกขึ้นมากอด น้ำตานองหน้า
แม่ไม่ได้รู้สึกว่าโอเวอร์เกินไป ที่รู้สึกรัก และ ยินดีขนาดนี้
หนูรู้ไหมชีวิตลูกพึ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง
ชีวิตลูกยังต้องเจอะเจอะอะไรอีกตั้งมาก ลูกต้อง คลาน
ยืน เดิน วิ่ง ด้วยตัวเองทั้งนั้น
แต่อย่ากลัวเลยนะจ้ะ - -  แม่อยู่ใกล้ๆ ลูกเสมอ
ไม่ว่าจะล้ม หรือจะลุก หนูจะมองเห็นแม่จ้ะ

รักนะคะ