มอภ.ชวนเที่ยว พิพิธภัณฑ์โรงงานหลวงและชุมชนบ้านยาง อ.ฝาง จ.เชียงใหม่

 

 

๑.   มอภ.ชวนเที่ยว พิพิธภัณฑ์โรงงานหลวง 

และชุมชนบ้านยาง อ.ฝาง จ.เชียงใหม่

อาทิตย์ก่อนโน้น

มีโอกาสได้ไปแวะเที่ยว เปรี้ยวปรี้ดดด ที่นี่แหละค่ะ

สนุกจังเลย 

เอารูปมาแปะ ประมาณแปดร้อยรูป 

เส้นทางออกไปจากองเมืองเชียงใหม่ ไปเรื่อยๆ

ไปทางไหนละเหวย กดไปดูแผนที่ได้เลยนะคะ

ไปทางเดียวกับ ทางไปอ่างขางนั่นแหละค่า แต่ที่นี่ถึงก่อนนะ 

ใครอยากทราบรายละเอียด กดไปตาม ลิงก์ ได้เลยนะคะ

http://www.firstroyalfactory.org

http://www.baanyang-chiangmai.com/index.htm

แวะพักรองท้องกันที่ขาหมูเชียงดาวให้พอพุงตึงๆ

แล้ว เดินทางต่ออีกนิดหน่อย ไปกันๆ

มาถึงก็เจอโรงงาน และ พิพิธภัณฑ์โรงงานหลวง ใหญ่บะเริ่ม 

อยู่ในหมู่บ้านยาง นี่แหละค่ะ 

ตามโครงการปรัชญา ”* เศรษฐกิจพอเพียง” เป็นแหล่งเรียนรู้ท่ามกลางชุมชน 

ที่มีความแตกต่าง ด้านเชื้อชาติและศาสนา เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต (Living Site Museum ) 

รวมวัตถุสะสม หลักฐานทางประวัติศาสตร์ รวมทั้งกิจกรรมเพื่อการเรียนรู้ภายใต้หลักเศรษฐกิจพอเพียง 

โดยจำลองบรรยากาศของโรงงานหลวง นับตั้งแต่เกิดขึ้นตามพระราชดำริ เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีทั้งเชิงนิเวศ 

เกษตรกรรม อุตสาหกรรม ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เป็นโรงงานสีเขียว 

โดยมีมืออาชีพเป็นผู้ร่วมทำโครงการ พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วย 3 ส่วนหลัก คือ 

โครงการหลวงพลิกฟื้นชีวิตด้วยพืชพระราชทาน โรงงานหลวงอาหารสำเร็จรูป และบริษัท ดอยคำ ผลิตอาหาร จำกัด 

นอกจากนี้ยังมีนิทรรศการภาพถ่ายชาติพันธุ์ เกี่ยวกับโรงงานเครื่องจักรบุคคล ภูมิทัศน์และสถาปัตยกรรมท้องถิ่น

* ข้อมูลจาก หมู่บ้านยาง จ.เชียงใหม่ค่ะ http://www.baanyang-chiangmai.com/index.htm

๒. 

อยากเที่ยวให้สนุกต้องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม (ทำไปทำไม)

คือถ้าเดินเที่ยวในพิพิธภัณฑ์ เดินเสร็จ ซื้อของ กลับบ้าน ก็จบ - - 

มีของฝาก  มี ภาพประกอบ แต่มันไม่สาแก่ใจวัยรุ่นอย่างเฮา

ขอแนะนำ ก่อนขึ้นอ่างขาง เพื่อชมสวน

แวะเที่ยวที่นี่ เดินเล่นในถนนหมู่บ้าน  ถ้าเปนไปได้ หาโอกาสนอนสักคืน

ตอนเช้าตื่นเดินตลาด แวะพัก ที่สภากาแฟ หน้าตลาด 

(ที่ว่ามานี่ยังไม่มีโอกาส เลย ครั้งหน้าจะเผื่อเวลามาให้มากกว่านี้ )

ชุมชนที่นี่เปนชาวจีน ยูนนาน 

ที่อยู่กันหลากหลาย มากมาย ทั้ง ไทยพุทธ  ไทยคริสต์ และไทยอิสลาม 

มีทั้งโบสถ์ ทั้ง มัสยิด เลยทีเดียว 

มีบ้านดิน มีสวนผักผลไม้ มีโรงเรียนสอนภาษาจีน 

มาครั้งนี้เราเริ่มต้นที่ ตัวพิพิธภัณฑ์โรงงานหลวง เพื่อ ดูความสำคัญ

และ ประวัติความเปนมา กว่าจะมาเปนวันนี้

ได้คุยกับเด็กๆ ยุวชนมัคคุเทศน์  เด็กๆน่ารักดี ออกแนวนางงามนิดหน่อย

แต่สิ่งมหัศจรรย์ จากการเที่ยวทริปนี้ 

คือเราได้เจอ ผู้คน ในภาพ จริงๆ 

คนเหล่านี้ยังอยู่ คนเหล่านี้ ยังมีชีวิตอยู่

วู้ยยยยยยยยย

เรายังไปคุยกับเค้าได้ 

เรายังสื่อสารกันรู้เรื่อง

อาแปะ ก๋ง บางคน เคยมีโอกาสได้เข้าเฝ้าในหลวงอย่างใกล้ชิด 

เมื่อสามสิบกว่าปีก่อน

จนมาถึง วันนี้ ยังมีโอกาสได้รับใช้และเข้าเฝ้าสมเด็จพระเทพฯ อีกเมื่อปีก่อน

เปนเรา เราคงปลาบปลื้ม มาก ที่สุดในชีวิต

มีภาพนึง ฮามาก

เค้าก็ติดข้างฝาบ้านนี่แหละ 

สมัยก่อน ที่ในหลวงเสด็จมาที่ชุมชนบ้านยาง  ชาวบ้าน ชาวเขา ก็เฝ้ารับเสด็จ

อย่างใกล้ชิดเช่นนี้แหละ แล้ว ไม่รู้จะทำยังไง 

เลยเอาสมุดให้พระองค์ท่านลงนาม 

...

(หรือขอลายเซ็นต์ นั่นเอง)

ทั้งในหลวงและพระราชินี ก็ เซ็นต์ให้ด้วย

ตอนนี้เปนมรดกติดฝาบ้าน ของลูกหลาน

ใครได้เห็นก็ต้อง อมยิ้ม นะ

...

ได้คุยกับ พี่อุษา คนทำบะหมี่ ไข่สด 

ได้คุยกับแม่พี่อุษา คนที่เย็บปักผ้า และ ทุกวันนี้ผ้าปักลวดลายวิจิตรของอาม่า

ยังอยู่ในพิพิธภัณฑ์ - -  (ปัจจุบันอาม่าอายุ เก้าสิบกว่าๆ เย็บไม่ไหวแล้ว สายตาไม่ดี)

แต่ใช้ชีวิตฮายโซว นะเจ้า บางช่วงอยู่ กรุงเทพ แถวๆ ซอยทองหล่อ

แต่วันที่เราไปเที่ยวเจอ อาม่าพอดี เลยได้พูดคุยนิดหน่อย 

และทำให้เราปลาบปลื้มจนต้องขอกอด

มื้อเย็นเราเลยได้ลิ้มลอง บะหมี่ไข่ร้านพี่อุษา

ใหม่สดเสมอมากๆ อร๊อย อร่อย 

ถ้านอนคืนนึง พรุ่งนี้เราต้องไปลอง สุกี้ หรือขาหมูยูนนาน

...

ครั้งหน้านะ

ส่วนก๋ง อายุ ๙๔ ศิลปินประจำหมู่บ้าน

พูดไทยได้ และเคยได้เข้าเฝ้ามาตั้งแต่สมัยในหลวงเสด็จตอนโน้นนนน

มาปีก่อนที่สมเด็จพระเทพฯ เสด็จเปิดโรงงานหลวง  ก็ได้เข้าเฝ้าอีก

ศิลปินท่านนี้ แก่แต่วัย หัวใจเริงร่ามากๆ

คุยเก่ง พูดไทยได้ สื่อสารกันรู้เรื่อง

ภาพวาดจากปลายพู่กัน ของอากง จะจัดแสดงร่วมกันกับศิลปินประจำหมู่บ้านอีกท่าน

ในวันตรุษจีนที่จะถึงนี้ ใครมีโอกาสขอเชิญเยี่ยมชมได้

อากงบอกว่าอากงวาดรูปทุกวัน เปนกิจวัตร

ศิลปินที่ดี ต้องมีวินัย เพื่อจะทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ทุกวัน - - เจ๋งเนอะ

....

บางวันก๋ง จะ วาดเล่นๆ ลงกระดาษบรูฟแผ่นโตๆ

ส่วนมากจะเปนภาพ มงคล มีถ้อยคำบรรยายภาษาจีนบ้าง อะไรบ้าง

สร้างแรงบันดาลใจในการ ใช้ชีวิต แก่เราๆ ชาวคณะดี 

สนุกสนานกันไป

 

๓. ชมภาพกัน

 

กาไก่ ไฉไล จังวุ้ยยย

มาถึงหากาแฟกินกันก่อนเลย

อย่าลืมจิบชาหลังกาแฟด้วย 

และผลิตภัณฑ์โครงการหลวง จากโรงงานหลวง

อ้ะ เรามาเที่ยวโรงงานนิ่คะ สาวโรงงาน

แต่ที่นี่คือ โรงงานหลวง 

แวะ ช้อป

มากมายๆ 

ที่นี่แหละจ้า

โรงงานสีเขียว แต่ไม่ได้ทาสีเขียวนะ 

ด้านในพิพิธภัณฑ์ 

ของสะสมชวนกรี้ดด หฤหรรษ์

ผ้าปัก

กรี้ดๆ

เราทุกคนล้วนต้องมี รากและบรรพบุรุษ

ส่วนแสดงนิทรรศการ 

มากมายๆ

ชมแล้วต้องปลาบปลื้มและอิจฉา ชาวเขา 

เชิญชมค่ะ 

ตรงนี้เจ๋งดี เปน ภาพเงาแสดง การทำงานในโรงงาน 

ที่เหลือไปชมเอาเองจ้ะ

เครื่องจักรของทางโรงงาน ที่หลงเหลืออยู่
(นี่โดนน้ำท่วมใหญ่ไป )

ด้านหลัง ดอกไม้กำลัง สวยงาม 

ส่วนด้านบน มีห้องสมุด 

ด้านล่าง ช้อปปิ้งงง

ผลงานเด็กๆ

มหัศจรรย์ Mindmap  คนเขียนก่อน ทำพิพิธภัณฑ์ 

ด้านนอกคือโรงงาน 

สุขาอยู่หนใด

โรงหมอ ที่หลงเหลืออยู่ จากเหตุน้ำท่วม 

บ้านนี้ทำอะไรหนอ

อย่าทำให้พี่เค้าเคือง

ฮา

มหัศจรรย์ ๑.  ที่เราได้พบเจ้าของผลงานผ้าปักในพิพิธภัณฑ์ และ ยังมีชีวิตอยู่
ปีนี้ เก้าสิบกว่า พูดไทยได้นิดหน่อย 

และ ไฮโซว

ฮ่า

บ้านนี้ ทำบะหมี่ มีชีวิต ลายมือตัวอักษรภาษาจีน คือ
ปรัญชาเศรษฐกิจพอเพียง และเพียงพอ

บะหมี่ไข่ น่ะเอง 

เส้นหมี่แห้งแล้วววว 

 

 ถนนในหมู่บ้าน

ภาพที่มี ทุกบ้านจริงๆ 

 ภาพที่มี 

ชุมชนบ้านยาง มีหลายเชื้อชาติ แต่ล้วนคนไทยด้วยกัน
มีทั้ง พุทธ คริสต์ และอิสลาม 

คนไทย แขก จีน อยู่ร่วมกันแบบ สงบ สันติ ไม่มีประท้วง

ฮา

ยังดำรงชีวิตแบบเรียบง่าย 

ใช้ชีวิต เพื่อหล่อเลี้ยงชีวิต

ตอนนี้หน้าสตอเบอรี่ 

นอกจาก แยมสตอเบอรี่ ก็มี ไซรับ ข้าวซอยตัดหน้าสตอเบอรี่ 

 ฟักแฟงแตงโมวววว

เด็กๆ มีหลายรุ่น 

ได้เวลาโรงเรียนเลิกแล้วววววววว

มีผักให้ปลูก

มีแมวให้กิน

เจ้ยยยยยยยยยยย

ถั่วเน่าแบบชาวจีนยูนนาน

มีศาลเจ้า

เด็กๆ ยังยิ้มให้กล้องเสมอ

ในตลาด

ประทับใจ(แล้วเราจะมาทำไม) เจ้ยย

ผลงานศิลปินประจำหมู่บ้าน อีกท่าน

อายุ ๙๔ แต่ยังวาดรูป ทู้กกกวัน เราได้เห็นวินัยของการใช้ชีวิตของศิลปิน

ทำงานทุกวัน งานที่รัีก

โคตรเท่ พูดไทยได้มากมาย ถ้ามีโอกาสจะไปคุยด้วยอีก

หนุกๆ

ก๋ง คือคนในรูปที่ได้เข้าเฝ้าในหลวงเมื่อสามสิบปีที่แล้วและ
ปีก่อนได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระเทพ ฯ 

เจ๋งเนอะ