เรื่องตื่นเต้วววว ที่ผ่านมาได้สักพัก

๑. กะลังคิดว่าทำไมขี้เกียจเง๊

ไปเที่ยวซาฟารีเวิล์ด มา

เที่ยวตลาดร้อยปี คลองสวน (ใกล้บ้านพักตากอากาศ)

เรื่องเที่ยวเว้นวรรคไว้ก่อน

เล่าเรื่อง ระทึก ของเที่ยวบินวันกลับดีกว่า

ก่อนขึ้นก็ได้ วีน ตอนแสกนกระเป๋าที่จะเอาขึ้นเครื่อง

ในกระเป๋าลูก เป้ หนึ่งใบ มีนมกล่อง ๑  กล่อง

ในกระเป๋าของแม่ มีนมกล่องอีกสองกล่อง 

บังเอิญหยิบมาจากหลังตู้เย็นก่อนออกจากบ้าน

ไม่อยากทิ้งไว้นี่นา เสียดายอ่ะ

...

สรุปว่าต้องทิ้งค่ะ 

มันบอกว่าไม่ได้

เอาผ่านไปไม่ได้ จะให้น้องกินตรงนี้ก่อนก็ได้นะคะ

พ่องงง เมิง ดิ่ กินทีสามกล่อง

ฮ่วย

ด่าซะ เจ็ดเป็ด

หุดหิด ที่สุด

นมกล่องยูเอชที นี่คงก่ออาชญากรรมได้หรอกนะ

อย่างแรกที่จะทำคือ ปาใส่หัวแมร่ง

เสียดายและ เสียของ เสียอารมณ์

โมโหปรี้ดเลย ตอนนั้น

พ่อทำงานพอดีเย็นนี้เลย ได้ตามาส่งถึง งวงช้าง

...

พอเครื่องขึ้นไปสักพัก

ก็ เอ้ะ ทำไมไม่มีสัญญานให้ปลดเข็มขัดซะที

แถมยังมีเสียงดัง อ้อดๆ ตลอด(หาใช่เพลงวัยรุ่นที่ฟังแล้ว ปวดหัวๆ ไม่นะ)

และ มีกลิ่นเหม็นไหม้เข้ามาในเครื่อง

ตอนนั้นก็ คาดว่าผู้โดยสารทุกท่านก็เริ่มระทึกแหละ

แต่เราต้องทำใจดี สู้เสือ

ไม่มีใครโวยวาย หรือ ตกใจเกินกว่าเหตุ

อย่างมากก็ ภาวนา

เจ้ยยย

ตอนนั้นระหว่างความเป็นหรือความตายไม่รู้

แต่แม่ก็ กอดลูกแหละ

คือลูกก็ถามว่าแม่เสียงอะไรน่ะ แม่บอกไม่รู้แฮะ

แล้วลูกก็ อ่านหนังสือ ต่อ 

แต่แม่น่ะ อ่านไม่ได้แล้ว เวียนหัวมาก 

มันเหม็นไหม้ไง ก็เลยนั่งหน้ามึน เวียนหัว สุดๆ

สักพัก  เสียงสัญญาน ก็เงียบ 

และกัปตันก็ประกาศ ว่า มีเครื่องยนต์ที่ ๑ ติดไฟ แต่ตอนนี้ได้ดับลงแล้ว
(ไฟราคะหนูยังไม่มอดนะเคอะ)

เรามีความจำเปนต้อง บินกลับไปที่สุวรรณภูมิใหม่ 

เอิ่ม

(กุปวดหัววววว)

คือตอนนี้แอบคิดว่า เฮ้ย จะเสียวตอนลงจอดป่าวหว่า

แต่ก็คิดอีกว่า คงไม่เปนไรหรอก

กอดลูกต่อ  คือเรากอดกันเปนปรกติ อยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ทำให้แม่อบอุ่นใจยิ่งขึ้น

คงไม่เปนไรหรอกนะ

ฮ่าๆ

ในที่สุดก็ถึงสุวรรณภูมิ มาลงจอดไกลมาก

และพอจอดก็มีรถดับเพลิงเพียบไปหมด พร้อมพนักงาน

บลาๆๆๆ 

เราผู้โดยสารก็ได้แต่ เดินลงจากเครื่อง ด้วยความรู้สึก มึนงง
ลงจากเครื่อง มาลงรถบัส เพื่อไปรอเครื่องเปลี่ยนต่อ  

เอ้า ลงก็ลง  โทรบอกยายก่อนเครื่องเสียเวลา คงอีกนานแหละ

เล่าไปแบบงงๆ แต่ตอนนี้โอเคแล้วนะ บลาๆ

โทรบอกพ่อ  พ่อบอกไม่เปนไรหรอก จะกลับบ้านก่อนมั้ยยังไม่ต้องไป

จะได้เที่ยวต่อ

ฮ่าๆ

ใจไม่อยากกลับละ ยิ่งอยากเที่ยวต่อด้วย

แต่ก็มานั่งรอ เครื่องเปลี่ยน และในที่สุดก็ได้กลับตอน เกือบๆ สองทุ่ม

ถามพนักงานว่านี่เครื่องใหม่หรือเครื่องเก่า

พนักงานบอกเครื่องใหม่ค่ะ (แต่รุ่นเดีย ว เสียวว้อยเหมือนเดิมเลย)

ถึงบ้านสามทุ่มกว่า 

ตอนถึงเชียงใหม่ ก็บินวน รอ อีกเกือบยี่สิบนาที ที่สถานีเชียงใหม่

การจราจรติดขัดทางอากาศ ยังลงจอดไม่ได้

เอากะ+++เข้าปายยยยยยยยยยยย

ปวดหัวหนักกว่าเดิม

ฮา

ตอนนั้นลูกหลับไปแล้ว และ เราลงจากเครื่องเปนคนสุดท้าย

เพราะไอ่ลูกชายปลุกแล้วไม่ยอมลุก กว่าจะแซะออกมาได้

ยายมารอรับกะตา บอกว่า

เห็นเค้าแจ้ง ว่า เครื่อง บินวนๆๆๆๆ

โอ้ย นานมากๆ 

จบเรื่องตื่นเต้นแต่เพียงเท่านี้

ตอนนั้นก็ไม่ได้รู้สึกติ่นเต้นมากเท่าไหร่

แต่พอ เห็นภาพข่าว

โอ้ว ประจ้าววววววววววววววว

กัปตันการบินไทย เก่งที่สุดในโลกกกก

เย้

ปล. สงสัยเจ้าภูมีพระดี

พึ่งห้อยหลวงปู่ทวดที่คุณตาแดงให้ เมื่อตอนปีใหม่นี่เอง

สาธุ 

ภาพข่าว ที่ไปค้นมา นี่ถ้าไม่มีคนถามก็ไม่รู้หรอกว่าเค้ามีข่าวด้วย
http://www.prachachat.net/news_detail.php?newsid=1265345177&grpid=02&catid=no

และ

http://www.thairath.co.th/content/page1/63333

ขอบคุณพนพ. ที่ถามไถ่ ฮาๆ

ภาพข่าวจาก ประชาชาติ จ้ะ